Shishapangma - wszystko o ośmiotysięczniku Sziszapangma!

Nic w tym dziwnego że lubimy Himalaje

 

Himalaje to nie tylko duże pasmo gór o czym sami możemy się przekonać odwiedzając tamte tereny, to również bogata fauna i flora. Jeśli jednak mówimy już o różnorodności gatunkowej to być może nie spotkamy tam dużo ptaków, bardzo wiele zwierząt nie mogło by się dostosować do takich niskich temperatur czyli w obrębie szczytu Sziszapangma wyróżniamy takie ptaki jak kuropatnik nepalski, kazarka rdzawa, czy sęp himalajski, jeśli chodzi o ssaki to możemy tam spotkać bobaki tary, jaki,są pandy małe. Trzeba też pamiętać o niebezpiecznych zwierzętach zamieszkujących te obszary takich jak pantera śnieżna, na ten rodzaj ssaka trzeba naprawdę uważać gdyż jest ona agresywna. Podsumowując różnorodność gatunkowa na Himalajach jaka jest taka jest więc nie mamy powodów do jakieś empatii należy jak najszybciej odwiedzić tę okolice, ponieważ warto tam skierować swoje kroki, gdyż jakby nie patrzeć dzięki temu czeka nas wspaniała przygoda, a to chyba najważniejsze. U samego podnóża Himalajów rozciągają się bardzo suche obszary typu sawanna oraz rozległe lasy iglaste, a wraz ze wzrostem wysokości rozpościerają się nieco od nich bujniejsze lasy liściaste. We wschodniej części tego pasma na wysokości poniżej 1000 m dominuje wilgotny, a do tego bagnisty las mogący miejscami przypominać dżunglę (nazywany fachowo terajem). Wraz z dalszym wzrostem wysokości zaczyna się rozlegla strefa lasu zwrotnikowego i podzwrotnikowego, z dominującymi bambusami, palmami i ogromnymi drzewiastymi paprociami. Powyżej wysokości 2000 m występować zaczynają lasy o nieco innym charakterze - są głównie liściaste z drzewami takimi jak dęby, magnolie, kasztany, czy klony. Ponad 2600 m rozpoczyna się strefa drzew iglastych, w szczególności dominują tam sosny, a także cedry himalajskie. Na wysokościach od 3500 do 4000 m występuje piętro rododendronów, choć znajdziemy tam także karłowate jałowce. Granica lodowca znajduje się na wysokości 4500 m od strony północnej, jednak dopiero od 6000 m od strony południowej.

To, co znajduje się powyżej wspomnianych 4500 m od północy lub 6000 m od południa określa się mianem "linii wiecznego śniegu". Termin ten oznacza granicę wiecznego, najczęściej wieloletniego śniegu - wyrażany w postaci wysokości w metrach nad poziomem morza oznacza wysokość, powyżej której w bilansie rocznym spada więcej śniegu niż topnieje. Przy korzystnej topografii w rejonach ponad tą granicę powstają pola firnowe lodowców, a samą granicę nazywamy mianem dolnej granicy pola firnowego. Wysokość granicy wiecznego śniegu zależy od wielu czynników geograficznych i topograficznych - rzeźby terenu, nachylenia wzniesienia, klimatu i ilości opadów w ujęciu rocznym. Jako ciekawoska warto dodać, że w tatrach granica przebiega na wysokości 2300 metrów nad poziomem morza, jednak ze względu na ukształtowanie gór na tej wysokości granica wiecznego śniegu tam nie występuje.